Nieuwsbrief november 2015

 

Carlos met gast op waterval

Bewegen en meedoen…
We hebben de juiste spirit te pakken! In de vorige nieuwsbrief gaven we het al aan. We hebben een grote ambitie. We willen veel meer regenwoud gaan beschermen. Als bestuur zijn we gestart met een drietal initiatieven. Ten eerste, de verkenning van het inventariseren van de soortenrijkdom in onze gebieden. Dit zal vooralsnog via desk research plaatsvinden (Jacco de Hoog). Ten tweede, de inventarisatie van onze aankoopkracht in Costa Rica. Als we meer willen, moeten we ook meer kunnen (Arthur van der Linden). En tot slot, het formuleren van een afstudeerstage voor het bewerken van bedrijven die belang hebben bij het behoud van regenwoud (Fons van Haelst). In het licht van onze groeiambitie hebben we gemeend het bestuur uit te breiden om zodoende meer slagkracht te hebben. Per 1 oktober is Kees Kaffka toegetreden tot het bestuur. In een volgende nieuwsbrief kunt u met hem kennismaken. Kortom voldoende beweging!
Wil je meebewegen? Graag! Klik op de link achter de onderstaande vragen als je wilt helpen of sponsoren. We zijn op zoek naar:

  • Een grafisch ontwerper – voor modernisering van ons Logo en huisstijl
  • Een webbouwer – voor doorvoeren wijzigingen en beheer website
  • Een social media fanaat – die ons bekender maakt bij nieuwe partijen

Wil jij mee bewegen met ons en jezelf inzetten voor behoud van oerwoud?
Meld je dan aan op via dit formulier

 

Cijfers 2014
Op dit moment ligt de jaarrekening bij de accountant ter controle. Uit die jaarrekening alvast een aantal gegevens m.b.t. 2014:Het boekjaar 2014 stond in het teken van het betalen van de helft van de aankoop van El Cerrito. De andere helft is begin 2015 betaald. De prijs was reeds in 2010 in dollars vastgesteld: 1.500 dollar per ha. Na de definitieve vaststelling van de omvang van het terrein betekende dit een aankoopbedrag van 98.437 dollar. Door de forse waardedaling van de euro t.o.v. de dollar is er in 2014 een koersverlies van € 8.439 geleden. Dit bedrag heeft er mede toe geleid dat er in 2014 tegenover de kosten minder inkomsten stonden.
“In 2014 hebben drie participanten totaal 7 ha. aan participaties aangekocht (2013: 2 ha.)”. Aan donaties is € 1.003 ontvangen en € 800 subsidie van de Costaricaanse overheid.
De bestemmingsfondsen (El Salto, Copalchi en El Cerrito) en de bestemmingsreserve (El Cerrito) gezamenlijk geven eind 2014 een vastgelegd vermogen van € 164.113. De omvang van de algemene reserve eind 2014 is € 12.324.

 

 lianene2

 

5 vragen aan Arthur van de Linden (oprichter Stichting Oasebos)
Hij zingt, loopt hard en hij is oprichter en ambassadeur bij de stichting Oasebos. Als Arthur iets moest laten schieten, zou dat zeker niet zijn werk voor de stichting Oasebos in Costa Rica zijn. ‘Natuur beschermen, dat zit bij mij diep van binnen.’
1.Ben je altijd bezig?
‘Als ik niet slaap ben ik inderdaad meestal met een doelgerichte activiteit bezig. Het is geen bewuste keuze, ik ben nogal gedreven. Ik wil de wereld een beetje beter achterlaten, ja… heel graag.’
2.Je bent nu al een hele tijd ambassadeur, bevalt dat?
‘Ik heb ervoor gekozen mensen te benaderen en zo Oasebos te laten groeien. Dit bevalt me prima! Ik kan het niet laten om over Oasebos te vertellen en in deze functie hoeft dat ook niet. Ik merk wel dat mensen voorzichtig zijn met het uitgeven van geld. Dit betekent dat ik meer moeite moet doen ze te verleiden.’
3.Hoe kijk je nu aan tegen oerwoudbescherming ten opzichte van 13 jaar terug?
Het grootste verschil is dat Oasebos haar zaakjes goed op orde heeft. Toen had ik een idee en een beetje geld; Nu zijn er twee boswachters, gebieden op naam ingeschreven en zijn alle formaliteiten goed op orde. Oasebos is klaar om groter te worden, Costa Rica is nog steeds de beste plek ter wereld om dit te doen en oerbos is er IEDERE dag minder dus ja, de noodzaak en de wens zijn zelfs gegroeid.
4.Hoe kwam je eigenlijk op het idee?
Twintig jaar geleden was ik te gast bij National Park Curu in Costa Rica. Duitsers hadden dit National Park gesticht. Ik vond het opvallend dat buitenlanders in Costa Rica zulke prachtige dingen konden creëren SAMEN met de mensen van Costa Rica. Op een privé bezit! Ik sliep die nacht op hun strand waar zeeschildpadden eieren kwamen leggen. Onder de stralendste sterrenhemel die ik ooit heb gezien beloofde ik plechtig en ontroerd dat ik terug zou komen. En mijn manier om terug te komen is met de schop in de hand; Ik wil een berg verzetten om de hemelse ervaring die ik had ook mogelijk te maken voor mijn kinderen. En ik had gezien dat het kon.
5.Kom je nog in Costa Rica?
Ik werk er al 13 jaar niet meer. Een vliegreis is voor mij dan een beetje lastig. Als ik niet echt een doel heb vind ik het ongemakkelijk om zoveel CO2 de lucht in te sturen door de vliegreis. De eerste aankoop voor Oasebos heb ik immers ook gecombineerd met betaald werk. Misschien dat ik met een aantal (potentiële) participanten op pad kan, dat zou een reden zijn om te gaan. Verder regelt Hylke Sierksma samen met Jit Coers en Huite Zijlstra natuurlijk al alles in Costa Rica namens Oasebos.

 

Bezoek aan een van onze sponsoren: Elstgeest
Begin oktober ontmoetten we Joris Elstgeest in zijn kassen in Nieuwe Wetering. Joris is al jarenlang een van onze grootste sponsoren/participatiehouders en heeft inmiddels ruim 6 hectare op zijn naam staan.dieffenbachiadieffenbachia2 

 

 

 

 

 

 

Het bedrijf Elstgeest (http://www.elstgeest.nl) kweekt van oudsher alle varianten Dieffenbachia’s (foto links), maar heeft zich daarnaast ook geworpen op de kweek van een uitbundig scala aan hangplanten en aardorchideeën (foto rechts).

Joris praat gedreven over zijn vak, zijn aanpak en zijn organisatie. Het bedrijf heeft Joris overgenomen van zijn vader. En daar waar hij kan, zet hij in op innovatie en duurzaamheid. Zo heeft hij vanaf het begin in zijn nieuwe kassen veel geïnvesteerd in o.a. wateropvang. Al het sproeiwater wordt opgevangen, gezuiverd en hergebruikt. Door de strengere wetgeving loopt hij hierdoor voor op zijn concurrenten. En ieder jaar innoveert hij op een van de drie gebieden: potten & potgrond, water(techniek), en belichting. En inmiddels onderzoekt hij diverse nieuwe initiatieven, van het op verantwoorde wijze telen van vanille (voor voedsel), indigo (kleurstof) tot aan wasabi toe (maar dat wordt lastig omdat dat in stromend water van 3 graden moet worden gekweekt). En let op, er komen diverse nieuwe soorten klaver op de markt, onder andere witte. En als je die tegenkomt dan komen ze gegarandeerd uit Nieuwe Wetering.
Jaarlijks bezoekt Joris de beurs in Milaan om de laatste woontrends te zien. Op basis daarvan gaat hij o.a. de inkoop van de potten doen. Want alles wordt voortaan winkelklaar afgeleverd. En zo’n 70% gaat inmiddels niet meer via de klok, maar via webwinkels.
Voor Oasebos heeft hij Natural Gift ontwikkeld, voor iedere Dieffenbachia die in dat concept wordt verkocht, koopt Joris 1m2 regenwoud aan. Inmiddels werkt hij aan een vergelijkbaar concept voor de hangplanten (Hang with Nature), dat in november op de markt komt. Daarbij zorgt hij er voor dat niet alleen de planten zo verantwoord als mogelijk worden gekweekt, maar ook de pot en het verpakkingsmateriaal.Een mooie ontmoeting met een bijzondere ondernemer!

 

 Ulises en familie

 

Verslag van Hylke van zijn bezoek aan onze bossen
Jaarlijks bezoekt Hylke (die nu in  Panama woont) onze gebieden in Costa Rica, op onze site het volledige reisverslag. Hieronder een schets van zijn ervaringen.Na een  poging in mei, toen ik probeerde met mijn eigen auto die richting uit te gaan. Niet meer gewend aan grensovergangen waar de nodige formaliteiten moeten worden verricht, was ik op een gegeven moment illegaal met mijn auto in Costa Rica en moest derhalve onverhoopt terug om zelfs illegaal de grens van Panama weer over te gaan. Daarom nu met de bus.Puerto Viejo de Sarapiqui. Deze plaats ligt op het zuidelijkste puntje van het Maquenque gebied en grenst aan de oerwouden van het Nationale Park Braulio Carillo. Aangekomen in Sarapiqui. eerst even Alex Martinez begroeten, de vorige eigenaar van ons bos El Cerrito. Vervolgens door naar mijn hotel in Sarapiqui, Ara Ambigua, toepasselijker kan het niet als ik straks het Maquenque gebied in ga, want daar leeft deze Groene Ara.
Daarna door naar Ulises Aleman in Pangola. Dat ligt op zo’n 45 minuten over een grindpad noordelijk van Sarapiqui. Dwars door de ananas velden, maar ook langs een terrein waar ze koolzuurgas voor het bier en de frisdrank uit de grond halen. Verder hier ook veel bossen.De volgende morgen om vijf uur vertrek uit mijn hotel. Bij donker op pad, maar ik ben niet de enige. Vele veldwerkers starten dan ook, om ca. 15.00 weer klaar te zijn, voordat de regen losbarst. Bij huize Aleman, wordt al hard gewerkt aan een voedzaam ontbijt. Gallo Pinto, het nationale ontbijt van Costa Rica. Rijst en bonen samen gehusseld, met een uitje en kruiden, met een roerei en een bakbanaan. Verder sterke koffie. Gesterkt gaan we op weg met z’n vieren.
Na een forse tocht, de ingang van ons bos. Auto geparkeerd, laarzen aan en op pad. Inmiddels is het negen uur. Langs het riviertje over een oud pad naar het noorden en het andere einde van het bos, waar het riviertje in een meertje uitmondt. In het bos kom je tal van bloemen tegen, geweldige grote bomen, diverse lianen (ook bomen), ontelbare kleine rode gifkikkers, met en zonder blauwe achterpoten. Een familie kapucijner apen, een familie spinapen en een familie brulapen. Halverwege word ik gebeten, door een grote zwarte mier, die zich in mijn laars gevestigd had. Een beet als een geweerschot, dat doet behoorlijk pijn, dus tanden op elkaar en verder. Pas later kon ik er Zepol, een sterke Eucalyptuscrème op doen en dat doet de pijn dan snel verdwijnen. Het bos lag er goed bij.De volgende morgen op pad naar Hojancha. Via de lange route, om het meer van
Arenal heen. Ik wilde namelijk een goede kennis ontmoeten, die ik al een tijd niet gesproken
had: Oscar Artavia. Hij is met zijn familie eigenaar van het hotel Maquenque Ecolodge in Boca Tapada. Gelegen in het hart van het Maquenque gebied, is dit hotel een prima uitgangspunt om kennis te maken met onze bossen Copalchi en El Cerrito. Onze bossen hebben geen enkele accommodatie om te bezoeken en dit hotel heeft een eigen bos, waar je dus kennis kunt maken met de natuur en de fauna van dit unieke gebied. Daarnaast organiseren ze boottochtjes over de Rio San Carlos, naar de grens van Costa Rica en Nicaragua. Kortom een aanrader en enkele Oasebos participanten gingen u al voor.Meer lezen…..ga naar onze website

 

 DSC_3420