Reisverslag Hylke januari 2014

Zoals gebruikelijk heb ik rond de jaarwisseling 2013 en 2014 opnieuw een reis naar Costa Rica gemaakt en de contacten met onze mensen daar weer aangehaald en enkele bossen van Oasebos bezocht, samen met de opzichters Ulises Aleman en Carlos Mendez.

Het regenseizoen in CR is niet wat het hoort te zijn. Net zoals in Nederland is ook het weer in CR volledig van slag. Begin november werd het al “zomer” en dat is het nog steeds op dit moment. Met gevolg dat de “weermannen” van CR een zeer slecht seizoen verwachten. D.w.z. er zal veel te weinig regen vallen, met als gevolg schade voor de oogsten en nog erger, gebrek aan drinkwater. Om maar niet te spreken van gebruik aan water voor de waterkracht centrales. Zo’n 70 % van de elektriciteit in CR wordt opgewekt met water. Daarnaast maakt men gebruik van de hitte van de talloze vulkanen en vindt je op steeds meer bergkammen windmolens net als in Nederland.
Maar ja, als er geen water is moeten de diesel generatoren opgestart worden en dat is enorm duur, omdat die olie allemaal geïmporteerd moet worden met buitenlandse deviezen, zoals de dollar en als oogsten dan gaan tegenvallen gaat de export ook weer tegenvallen, etc.

Als je dus in dit seizoen met minder regen door Costa Rica reist als buitenlander is dat wel perfect. Pracht weer als het in NL hartje winter is. Alhoewel, die winter is hier ook weggebleven.

El Salto
Carlos had Jit en Huite (onze wettelijk vertegenwoordigers in CR) al gemeld dat hij veel last had van stropers. Hij wilde dus een wapen hebben om hen aan te kunnen houden. In overleg met Jit en Huite hebben we dat maar afgewezen en hebben we contact opgenomen met de regionale chef van MINAE, de Costaricaanse afdeling van het ministerie dat verantwoordelijk is voor het natuurbehoud.
Die heeft toen de plaatselijke politie in Hojancha ingezet en gezamenlijk hebben ze twee maal een gehele dag gepatrouilleerd door de bossen bij de waterval El Salto. Ze hebben sporen gevonden en meldden, dat ze op deze wijze mogelijk het gevaar voor de regio hebben kunnen onderdrukken. Ze weten in ieder geval wie de stropers zijn en kunnen ze nu beter in de gaten houden.

Carlos met politie patrouille bij El Salto

Carlos met politie patrouille bij El Salto

 

Eind februari wilde ik weer naar Carlos om te kijken hoe het er nu voorstond. Dit ging echter niet door! Costa Rica is erg in trek bij toeristen en die hebben allemaal een huurauto nodig. Dus in mijn laatste weekend kon ik in heel Costa Rica geen auto huren om samen met Carlos een inspectie te maken. Jammer, maar er komt vast wel weer een volgende keer.

El Cerrito
In januari ben naar het Maquenque gebied in noord Costa Rica gegaan voor een inspectie.
Eerst een gesprek met Alexander Martinez over de voortgang van het proces over inschrijving in het Register van dit bos, zodat wij dat van hem officieel kunnen kopen en afrekenen. Het probleem met de buurman is opgelost. Deze “lastpak” heeft geprocedeerd over zo’n 500 m2, die hij claimde en Alexander heeft hem dat maar geschonken. Wel vervelend, want El Cerrito moest opnieuw opgemeten worden en ingeschreven in het Kadaster. Het Kadaster heeft in CR een andere functie dan in Nederland. Hier worden de officiële kaarten van elk eigendom geregistreerd. De eigendomsrechten zelf worden geregistreerd in het Registro Nacional. En dat is de laatste stap waarover de rechter nog moet beslissen. Nog een aantal maanden, want dit soort civiele processen in CR gaan net zo langzaam als in Nederland. Daarnaast was het voor Alexander hoogseizoen, want hij is gids voor vogelaars, heeft een Bed and Breakfast en ook nog een opvangcentrum voor vogels en andere dieren in de regio. Dus in deze maanden weinig tijd om de rechter achter de broek te zitten en op te schieten met zijn zaak.

Daarna naar Pangola, waar ik een afspraak had met Henk Morelisse, eigenaar van “Cinco Ceibas”, 1.500 hectare voormalige teakplantage en nu natuur en avonturenpark.. Genoemd naar vijf enorme (hij zegt de grootste van CR) Ceiba’s, of op zijn Nederlands kapokbomen. Van de kapokvrucht werden vroeger matrassen gemaakt. In dit bos heeft hij een 1.000 meter lange verhoogd wandelpad aangelegd en daar gaan buitenlandse en lokale toeristen langs deze bomen en de natuur van het laagland regenwoud. Daarnaast kan je kanovaren over de rivier die over terrein loopt, ritten te paard maken. Verder kennis maken met aanplanten van exotische planten, die hij hier aangelegd heeft voor de export, etc. Hij heeft ook tal van camera’s op zijn terrein staan, waarmee ze regelmatig diverse groot en klein wild spotten.

Henk Morelisse is inmiddels voorzitter van een groep locaties in het Maquenque gebied, die de “Bird-route” word genoemd. Daar organiseren ze voor vogelaars reizen langs om de vele exotische vogels te spotten. Hij bood aan om samen met Oasebos een actie te starten op deze locaties, om donateurs te werven voor een nieuw project en die zijn er tal in de regio. Uiteraard een zaak die wij zeker toejuichen, maar nog wel verdere uitwerking vergt. We rapporteren hierover later.

Tegenover Cinco Ceibas (http://www.cincoceibas.com/) woont Ulises Aleman, die maandelijkse inspecties uitvoert in de bossen van Oasebos en onze Duitse collega’s van Tropica Verde. Met hem had ik afgesproken om El Cerrito te bezoeken. Omdat wij dit de volgende dag zouden doen en vroeg vertrekken, zou ik bij hem overnachten. Hij bezit twee “cabina’s”, eenvoudige huisjes om te overnachten. Dus eerst een hele avond om bij te praten en een perfecte “cena”, het Costaricaanse avondeten. Daarna vroeg op bed, omdat we rond vijf uur ’s morgens zouden vertrekken.
Het waren een paar dagen van regenbuien in het noorden van Costa Rica en dat heb ik geweten! Bij Cinco Ceibas werd ik al verrast door een stortbui, terwijl het best mooi weer was. En in de avond bleef het voortdurend doorregenen. Wel als je dan probeert te slapen in zo’n eenvoudig hutje direct onder het zinken dak, dan valt slapen niet mee, want elke drup hoor je. Kortom weinig slaap. Gelukkig was mijn buurman de chauffeur van de schoolbus en die moest ook om vijf uur met zijn bus op pad. Dus prompt vijf uur werd de bus gestart om warm te lopen, etc.
Snel een “gallo pinto” verorberd. Het typische Costaricaanse ontbijt, bestaande uit rijst met bruine bonen door elkaar gehusseld met kruiden en geserveerd met een gebakken ei, een worstje en een bakbanaan en natuurlijk sterke koffie. Meestal is dit de overgebleven rijst en bonen van de “almuerzo” van de vorige dag. De typische lunch, die net zoals op het Nederlandse platteland de hoofdmaaltijd is.

Samen met Vilgen de zoon van Ulises, op pad naar El Cerrito. Zowaar de zon kwam door! Over de Rio Torro via de bekende smalle hangbrug. Langs diezelfde rivier over grindwegen verder naar het noorden en daarna de binnenlanden in. Langs grote veeboerderijen en kleinere “yucca” (casave) en andere plantages van wortelgewassen. Na de laatste grote boerderij houdt de “verharde weg” op en wordt het platgemaakte modder. Heuveltje op en af.
Dan denk je geen probleem met een 4×4 Toyota Hilux. Nou wel dus! Die huurauto’s hebben gewoon standaard banden en die slippen zelfs op deze vette klei, zonder kettingen. Maar alles went en toen we een heuveltje niet opkwamen, met veel moeite, een nieuwe aanloop en Ulises op de achterbumper lukte dat ook wel weer. Weer wat geleerd: het is beter om een paar zakken zand in de laadbak te leggen.

spinaap bij El Cerrito

Spinaap vlakbij El Cerrito

spinaap beter zichtbaar

Spinaap, zo zie je hem wat beter

Op de laatste kilometers woont niemand meer en ben je volkomen alleen. Dus spot je ook een spinaap die uitermate behendig van de ene naar de andere boom springt.
Dan maar eens kijken bij de officiële ingang van El Cerrito. Daar was ik nog nooit geweest. Wel dat weet ik dan ook weer. De echte weg houd op en een pad via het land van de buurman, waar je niet meer met de auto over kan en dan zo’n 6 kilometer lopen.
Dus maar niet, terug naar de officieuze ingang: Ook een pad over het land van een andere buurman, maar iets minder lang; 4 kilometer. Daar de auto neergezet, rugzak op en lopen maar. Dat gaat op zich prima, met rubber laarzen aan. Niet alleen omdat je dan geen natte voeten krijgt, maar je bent ook minder kwetsbaar voor slangen.

Als eerste spotten wij een jonge koningsgier. Een van de grootste vogels, met een witte borst en onderzijde vleugels. Hij zat tussen de bomen en een foto maken praktisch niet mogelijk. Dat is altijd een probleem, want je fotografeert tegen het licht van de lucht in en dan is zo’n vogel moeilijk te zien.
Verder het bos in. Dan loop je dus op een paadje, dat er eigenlijk niet is. Je zit voortdurend vast in de planten op de grond, klautert over omgevallen bomen en je moet niet alleen opletten voor slangen op de grond, maar ook in de bomen waaraan je je wilt vastgrijpen om evenwicht te houden.

slag in een boom

Dit soort slangen kan je dus tegenkomen

 

En toen kwamen de regenbuien weer. Echt korte buien met zon ertussen door. Dus je fototoestel in een plastic zak en in de rugzak. Daarnaast heb je keuze om volledig nat te worden, wat op zich niet erg is, want het is niet koud. En daarna droogt het wel weer. Of een regenjack. Maar dan weet je na zo’n wandeling dat je daarna ook tot op het bot nat bent maar dan van het zweten. Het beste is een poncho, ventileert nog wat, maar is onhandig, omdat die overal achter blijft hangen. Het beste en goedkoopste is een grote vuilniszak. Een gat er onderin om je hoofd door te doen en het meeste blijft droog behalve dat je ook transpireert. Omdat de zon bleef schijnen maar hopen dat het weer snel ophoudt. Dat deed het ook maar na een kwartier begon het weer. En dat ging zo door tot we na uren weer uit het bos waren. Kortom het water stond hoog in mijn laarzen. Geen foto’s, een paar maar. Gelukkig had ik nog wat droge kleren in de auto liggen.
We hebben heel El Cerrito doorkruist van zuid naar noord en weer terug. De ene keer over een “carril”, de scheiding tussen het land van de ene en de andere. Door beekjes en dwars door de begroeiing. Geweldig mooi!. Sporen van diverse dieren, zoals de “Danta” of Tapir, kat achtigen, maar de meesten zaten ook te schuilen voor de regen. Verrassing dus!

Op een gegeven moment viel er iets uit de bomen, dus iedereen keek omhoog. En daar zat een grote vogel ook te schuilen. Het bleek een Kuif Arend (Spizaetus ornatus) redelijk zeldzaam.kuifarend1

 

kuifarend uit de gids

Zo ziet de kuifarend er uit

 

 

 

 

Hierna snel naar het huis van Ulises, waar zijn vrouw en dochter nog even een “almuerzo” klaarmaken. Daarna inpakken om naar Puerto Viego de Sarapiqui terug te keren. Hier wil ik overnachten in een bekend hotel, even behoorlijk douchen, om de volgende morgen vroeg naar San José terug te keren, zodat ik de auto voor 9.00 uur kan inleveren. Dat scheelt zomaar weer 100 dollars.

Dit was mijn verhaal van dit voorjaar. Als je meer wilt weten over de natuur en andere zaken in Costa Rica, meld je dan aan bij onze pagina’s op Facebook of LinkedIn. Even zoeken op Oasebos, dan vind je ze vanzelf.
Tot de volgende keer,
Hylke Sierksma