Reisverslag Ronald van Lanen

Costa Rica april 2005

Bij aankomst heb ik eerst Playa Tambor bezocht. Vanuit Tambor ben ik naar het park Curú gegaan. Dit park (84 ha) is een initiatief van Duitse particulieren (inmiddels uitgeroepen tot Nationaal Park). Na geacclimatiseerd te zijn vervolg ik mijn tocht naar Hojancha. Dit kleine dorpje ligt 15 km ten noorden van El Salto. Het dorpje heeft een paar winkeltjes, restaurants, 1 pension, een paar kroegen, een bank waar je kunt pinnen en wat regiokantoren van het ministerie van natuurbeheer en landbouw. ’s Avonds had ik een afspraak met Danilo. Hij is een vriend van Arthur (oprichter van Oasebos) en werkt voor het Ministerie van natuurbeheer (MINAET). Danilo had een afspraak geregeld om naar Carlos en El Salto te gaan.

huiscarlos

El Salto – Hojancha

’s Ochtends heel vroeg ben ik met Eduardo (de zoon van Carlos) naar San Isidro de Hojancha gegaan. Hier woont Carlos met zijn broer. Hij heeft een klein huisje met uitzicht op de vallei. De weg naar het huis van Carlos is onverhard en slingert 15 kilometer vanuit Hojancha naar 500m hoogte.

Er worden veel planten en bloemen gekweekt voor de verkoop. Ik word hartelijk ontvangen door Carlos en zijn broer. Hij is een super aardige en behouden man en ik voelde me erg welkom. Na een ‘gallo pinto’ en een goeie bak koffie ben ik met Carlos te paard naar de vallei gegaan. Via een steil pad daalden we af naar de vallei en na een klein uur kwamen we aan bij de rivier Zapotal (2,5 km).

RonaldCarlosHet Oasebos project

Het einde van de droge periode is aangebroken. De watervallen en de rivier zijn bijna drooggevallen. Overal hoor je vogels en ook brulapen laten zich duidelijk horen. We zijn eerst via een smal paadje zuidelijk langs de rivier Zapotal naar het perceel van Oasebos gegaan. Daar stond ik dan in het Oasebos, waar ook mijn perceel ligt. Er staat een bord proteccion del bosque natural bij de ingang van het perceel en het pad is afgezet met een hek.

Carlos controleert regelmatig of het hek nog dicht is. Ons perceel wordt aan weerszijden gescheiden door een klein beekje. Carlos is eigenaar van het perceel naast ons en aan de andere kant grenzen we aan het perceel van MINAET en dat wordt een natuurreservaat.

Nog meer te koop en veel dieren

De broer van Carlos heeft nog een perceel te koop van 25 hectare. Dit perceel ligt 2 kilometer ten zuiden van het perceel van Oasebos. Om de vallei beter te verkennen zijn we richting het perceel van de broer van Carlos gegaan en we hebben het bekeken. De tocht ernaartoe ging continue door bos, we zijn alleen een klein perceel met koeien tegengekomen.

Te paard zijn we teruggekeerd naar de watervallen en hebben via de zijkant de watervallen beklommen. Carlos was nog nooit zo hoog geweest en vol trots stonden we 30 meter onder het hoogste punt. Een wasbeer kwam voorbij en de brulapen riepen ons na tijdens de beklimming.

Gastvrije mensen

Na de beklimming en een koel bad gingen we terug naar het huis van Carlos. Daar werd snel weer een goede bak koffie geserveerd, Carlos is gek op koffie! Bij aankomst was er grind en zand geleverd. Er wordt een terras gebouwd zodat Carlos meer gasten kan ontvangen. Hij heeft een plan om studenten en geïnteresseerde te begeleiden naar de watervallen. Ik probeer in mijn beste Spaans meer te weten te komen over Carlos. Hij heeft 4 kinderen, 3 zoons en 1 meisje(27,21,17 en 12 jaar). Eduardo is de oudste en woont dichtbij Carlos. Na de scheiding zijn de twee jongste zoons bij zijn vrouw gaan wonen. Zijn dochter studeert in San José. Carlos houdt van de natuur en is enthousiast om mensen te laten zien hoe mooi de vallei en de watervallen zijn. Hij wil dat het gebied beschermd blijft en de mogelijkheid bieden om de jongere generatie te laten zien hoe belangrijk het is om natuur te behouden.

FAMILIE BRULAPEN NABIJ WATERVALInspectie

De volgende ochtend ga ik alleen met GPS op pad om ons perceel (Oasebos) in te meten. Het perceel ligt op een helling en er loopt een klein pad naar boven. Vooral in het begin is het perceel dicht begroeid met struiken. Dit maakt het klimmen erg moeilijk, hogerop wordt het bos iets toegankelijker. De bomen zijn groter en ik ontmoet een hele grote familie brulapen. Zij kijken uit over de valei richting de watervallen.De tocht is zwaar en ik besluit niet meer verder te gaan en pak dezelfde weg terug. Onderweg kwam ik nog een flinke slang tegen, best schrikken!!!!

 

 

 

OverzichtIk heb ’s avonds in een lodge van Monte Alto (Tropica Verde) geslapen. De volgende dag heb ik met Danielo gesproken over de plannen van MINAET, Carlos en Oasebos. Ik heb wat kaartmateriaal gekocht van het gebied en ben ’s avonds nog met Danielo en zijn vrouw gaan eten. Ik heb een beter beeld gekregen van de ontwikkelingen in en rondom El Salto. We hebben allemaal dezelfde intenties om de vallei en de watervallen te beheren en te beschermen voor de toekomst. Er is natuurlijk meer geld nodig om het gebied veilig te stellen voor de toekomst want landbouw en toerisme rukken op. Het was een prachtige ervaring.

 

ronaldGroet, Ronald van Lanen.